Tot zover mijn Hyves-wis-actie. Je hoort wel eens dat mensen die een mislukte zelfmoord hebben doorstaan, dat ze juist daarna het leven zijn gaan waarderen. Kan ik me helemaal indenken op microniveau.

 

Doordat ik zo vaak ging kijken of mijn Hyves al weg was, vond ik het eigenlijk best weer leuk. En stokte mijn adem in mijn keel als ik opnieuw moest inloggen: is hij...? Pfoei, nee ik ben er nog, hèhè.

 

Tip voor mensen die wél echt hun profiel willen verwijderen: de crux zit hem volgens mij in de wijzigingen die je nog doet op je Hyves nadat je opdracht hebt gegeven om hem te verwijderen. Mijn nieuwe blog kwam er op, ik veranderde mijn www en ik kreeg reacties. Volgens mij raakte daardoor het systeem in de war.

 

Maar goed, Hyves speelt wel een beetje vals met zijn zogenaamde 5 miljoen leden. (Al weerlegt Raymond Spanjar dit zelf in reactie op deze blog.)

Ik weet nog dat ik met mijn moeder het Chinees staatscircus zat te kijken op televisie. En daar kwam een jongetje van zes op dat ging koorddansen. Het hele publiek was in de ban, zo jong! Hij kreeg een daverend applaus na zijn prestatie. En ik dacht, balen! Ik ben al zeven en ik kan dat niet.

 

Nog steeds maak ik rekensommetjes; de Beatles waren amper twintig toen ze doorbraken, Donna Tart had toen ze 28 was al gestudeerd en 'De verborgen geschiedenis' geschreven. En Hanna Bervoets, de nieuwste aanwinst van Volkskrant Magazine, is nog maar 25, heeft in New York gestudeerd en mijn meest felbegeerde columnplekje in Nederland veroverd!

 

Stress! Ik ben alweer dertig, nog geen geweldige promoties gemaakt op mijn werk, geen boek geschreven, geen plaat opgenomen en ik schrijf geen column in een landelijke krant! Bovendien blog ik te weinig en maak ik te weinig online vriendjes om ook maar ooit in aanmerking te komen voor een Dutch Bloggie.

 

Ik zou bijna in een dertigers dilemma komen. Dan is het wel lekker ontnuchterend om een boek als Gelukkig, ik ben een grijze muis tegen te komen. Het is maar voor heel weinig mensen weggelegd om uit te blinken, waarom zou je je daar aan blijven spiegelen, vindt de schrijfster? Maarja, vervolgens is zijzelf wel weer behoorlijk succesvol met haar ideeën. Damn, kijk nou, haar eerste boek kwam al op haar dertigste uit...

Ieks ende aargh! Wat ontzettend 2010!

 

Reden:  

Ik hou gewoon niet zo van mensen.
Nouja, geen idee eigenlijk...

Misschien omdat ik terugkwam van vakantie en mijn mailbox vol was gelopen met meldingen:

Flup volgt je op Twitter,

Je hebt zeven privéberichten op Hyves,

Fliepl wil je vrienden zijn op LinkedIn, oh en Flapse ook...

 

En geen van die mensen weten waar ik woon, ik heb ze nooit aan de telefoon en in 1970 zou ik ze gewoon uit het oog zijn verloren om vervolgens in 1999 te schrijven naar Vermist, waar Flapse nou toch gebleven is, want 'we konden altijd zo leuk samen kletsen, wij'.

Ik ben geen product, ik hoef niet verkocht.

Dus... Dag Hyves!

 

's kijken wie van mijn 94 vrienden nu ontdekt dat ik verdwenen ben..?

Toen mijn broer en ik nog pubers waren en thuis woonden, hadden we een zondagmiddagspel bedacht. Je zet de televisie op een willekeurige Duitse zender met een schlagerfestival, de afstandbediening binnen handbereik tussen beiden in.

 

En dan wachten..

 

Binnen no-time werd een van ons horendol van de vreselijke muziek en konden onze alternatieve hersentjes het niet meer aan.   De zwakkeling die als eerste de afstandsbediening griste had verloren.  

Mijn broer en ik waren aan elkaar gewaagd, maar in mijn huidige relatie met M. ben ik de looser. Nu is het geen schlager en een afstandsbediening, maar vuiligheid en schoonmaakmiddelen die het spel bepalen. En ik ben standaard diegene die het niet meer volhoudt en als eerste naar de stofzuiger grijpt.

 

"Ik wil ook heus wel schoonmaken, hoor.", beweert M. dan als hij weer thuiskomt in een schoon huis. Dus probeer ik zo lang mogelijk de vlekken op het fornuis te negeren, de kalkaanslag op de douchekraan niet op te merken en de muffe lucht die uit het dekbed opstijgt keihard niet te ruiken. Maar ik kan het niet!

 

Valsspelen is mijn enige redding.

"Schatje? Maak jij morgen de badkamer schoon?"

Klussen in huis is meestal iets dat de man op zich neemt. Misschien terecht, soms komt er nogal wat kracht bij kijken, maar over het algemeen verschilt het weinig van wat er in de keuken gebeurt.

 

Zo wil ik morgen een vloertje gaan egaliseren. Komt verdacht veel overeen met een taart glaceren! Ten eerste neem je een heleboel poeder en water en dat doe je in een grote beslagkom/emmer. Vervolgens mix je het met een mixer/boormachine met spatel tot een glad beslag en verdeel je het met een plat mes/plakspaan over het oppervlak. Tadaa! Klaar is de taart/vloer!

 

Nouja, de praktijk zal uitwijzen of het echt zo simpel is. Mijn ervaring is wel dat je eerste baksel altijd mislukt, dus in dat geval heb ik grote verwachtingen voor mijn tweede huis!

Latex:  

Dekt wel op je hand, niet op de muur

Mijn vaatwasser is stuk. Misschien moeten er verse brokjes in?

Doe je je jas aan, zitten de driekwart-mouwen van je trui ineens opgestroopt op je bovenarmen. Zodat je tien minuten later zwalkend over straat nog steeds wanhopig met je vingers grip probeert te krijgen om koude ellebogen te voorkomen.

 

Kan niemand daar nou eens iets op verzinnen?

Sinds anderhalf jaar heb ik een echte grote mensenbaan.   Met een grote mensenpantry (ik noem dat zelf een hele luxe keuken), een grote mensenvergaderzaal met enorme flatscreen en luxe zwarte draaistoelen met chromen frame. Zelf zit ik op een honderden euro's kostende bureaustoel me te verdiepen in grote mensenproblemen, terwijl grote mensentermen als 'user-generated content', 'search engine optimization' en 'feedflare' om mijn oren vliegen.

 

Wanneer ik 's ochtends op mijn gympen en spijkerbroek binnenslof en mijn eerste kop koffie (standaard in mijn roze lievelingskopje) bijna over de grote mensendirecteur in pak gooi die plots om de hoek komt stuiven, dan voel ik me nog heel groen. 'Goedemorgen', stamel ik dan geschrokken en met een rood hoofd haast ik me weer terug naar mijn veilige computerplekje.

 

Hoewel veel afdelingsgenoten er elke dag intimiderend chique uitzien, toch zijn ze ook weer niet zo volwassen. Regelmatig verschijnen er kinderachtige mailtjes onder mijn neus: 'Wie heeft er weer staan roken in de lift?', 'Willen mensen niet parkeren op de bezoekersplaatsen?'.

 

Omdat onbekende collega's altijd hun vaat achterlaten op het aanrecht en het vertikken om de vaatwasser leeg te maken, zijn er nu heuse vaatschema's geboren. Half negen uitruimen en inruimen, kwart voor twee (dus niet twee uur!) weer volladen en aanzetten. Elke dag is er een andere ploeg aan de beurt. Maar de dames en heren met de boten, ooglidcorrecties en de SUV's heb ik nog steeds geen afwas zien aanraken.

 

Maar het allerergste vind ik de boze post-its in het toilet. "VIES!', 'Hier drijft gewoon een hoesje van een tampon in, HOE ASO!', 'Strepen!'.   Ik weet niet precies wat me het meest stoort; volwassen mensen die niet eens een wc netjes kunnen gebruiken of de boze vingertjes van de dames die geeltjes plakken. Alsof ze zelf zo perfect zijn.

 

Terwijl mijn computer opstart, laad ik fluitend de vaatwasser uit.   De boze briefjes trek ik van de deuren en ik plak er een zelfgemaakte Zenboodschap voor terug: 'Behandel een ander toilet zoals u wilt dat anderen uw toilet behandelen.'

 

Ik voel me groeien.

Er ligt een muntje van 10 cent voor de ingang van het algemene fietsenhok voor mijn huis. Zo lang dat er nog ligt, maak ik me geen zorgen..